Faqat Ahmoqlar 8 Soat Uhlaydi

UYG’ONISH Kendinning yuziga kutilmagan tarsaki kelib tushganida quyoshning chiqishiga hali bir soat bor edi. Jin chalgandek yotogʻidan sapchib turdi. Yotogʻi oldida katta, ajoyib bir odam Kendinga qarab kulimsirab turardi. Sochlari oʻta gʻayritabiiy bo’lib, har bir tolasi goʻyo kamondan uchib chiqishga shay turgan oʻqqa oʻxshardi. Kiyimi esa toshbaqaning kosasini esga solardi. Oyoqlari yoʻq deydigan darajada kichik, qoʻllari esa aksincha, nihoyatda katta edi. Goʻyoki, biroz avval Kendinning yuziga tushgan shapaloq ayni shu gʻalati odam jimjilogʻining ishi edi. Nima bo’lganini anglay olmagan Kendin oʻziga kelgach, tarsaki taʼsiri ostida qoʻrqqancha ikkilangan koʻyi soʻradi: - Menga nima boʻldi? - Qoʻrqma, xavotirli narsa emas, seni shunchaki jin chaldi!, - dedi bahaybat qoʻlli, mitti oyoqli odam. Insonni dahshatga soladigan bu javobdan Kendin o’zini yo’qotib qo’ydi. - Jin?! Qanaqa jin?, - dedi Kendin asabiy, hayron va qo’rqqan holatda. U gʻalati odam mitti oyoqlarini xuddi bir baleron kabi mohirlik bilan oʻynatar, havoda goʻyo pichoqning ustida aylanayotgandek aylanar, soʻngra birdan toʻxtab, soʻzlashda davom etardi: - Men jinman. Haligi bor ediku, “Mendan nima tilasang, tilagingni bajo keltiraman” deydigan jin. Hah, mana oʻsha menman! Kendin dovdirab qoldi. Jin ekanini aytgan bu gʻayritabiiy maxluq soʻzlashda davom etdi: Dasturni yuklab olib davomini o'qishingiz mumkin.